Eden
posted on 06 Oct 2011 00:37 by shinjuku“คนที่ตายไปแล้วอย่างเจ้า ไม่เหลือแม้กระทั่งชื่อ
หากมีใครถาม จงเอ่ยนามของเรา
เจ้าตายไปแล้ว แต่จงอยู่ เพื่อเป็นบาปของเรา”
เสียงทรงอำนาจดังก้องอยู่ในโสตประสาท รอบกายสว่างไสวไปด้วยแสงสีนับล้าน มันเป็นการนำทางของพระผู้เป็นเจ้า วัตถุเย็นเฉียบในมือที่ทรงประทานมาเป็นสิ่งชี้ชัดว่าผมอยู่ที่นี่ ในสวนสวรรค์แห่งนี้
ผมเชื่อมาตลอดว่าสถานที่แห่งนี้ศักดิ์สิทธิ์ กำแพงสูงสง่ารอบกายคล้ายจะยืนยันความคิดนั้น หากหญิงสาวที่ก้าวเข้ามาไม่ได้มีปีกสีขาวบริสุทธิ์เช่นนางฟ้าในจินตนาการ เธอเร่าร้อนในอาภรณ์สีแดงสด เครื่องสำอางค์หนาประดับบนใบหน้า กลิ่นยั่วยวนของน้ำหอมฟุ้งไปทั่ว นี่ไม่ใช่สิ่งที่ควรปรากฏในสวนสวรรค์ กระนั้น ผมก็ยังตกหลุมรักเธอ
สัมผัสแผ่วเบาบนใบหน้าทำเอาแทบลืมหายใจ ความร้อนจากร่างกายนั้นยืนยันว่าผมเป็นมนุษย์ ริมฝีปากสีแดงสดเคลื่อนไหวเชื่องช้า
“อย่า” ผมภาวนาให้คำถามนั้นไม่ออกมาจากปากเธอ
“ท่านชื่ออะไร” เสียงกระซิบที่สามารถสั่นไหวจิตใจชายทั้งโลก สำหรับผมมันทำได้เพียงฉีกกระชากหัวใจออกเป็นชิ้นๆ
“คนที่ตายไปแล้วอย่างผม ไม่มีชื่อหรอก” ความเย็นเยียบในมือลบเลือนความรู้สึกว่าผมเป็นมนุษย์ ผมลั่นไก ประกาศนามของพระผู้เป็นเจ้า โลหิตแดงฉานทะลักออกมา สีแดงเดียวกับอาภรณ์ที่เธอสวม
สายลมแผ่วเบาพัดผ่านไป พร้อมเสียงลำนำขับกล่อมเพื่อพระผู้เป็นเจ้า
“มนุษย์เคารพในการตัดสินใจของพระผู้เป็นเจ้า
หากพระองค์ประทานความสิ้นหวังมาให้ เราจะโอบกอดมันไว้
หากพระองค์ปรารถนาให้เราเจ็บปวด เราจะยอมรับความเจ็บปวดนั้น
หากพระองค์ต้องการสงคราม เราจะฆ่าฟันกันเพื่อท่าน
หากพระองค์ต้องการสิ่งใด ขอเพียงบัญชามา
เพื่อพระผู้เป็นเจ้า เราสละได้แม้กระทั่งชีวิต...”
ผมก้มลงมองร่างตรงหน้า ก่อนละเลงตอนจบของบทสรรเสริญนั่นลงบนกำแพง
“...มีเพียงสิ่งเดียวที่เราไม่อาจมอบให้ท่าน
ความรัก.”